Opis gatunku: Jest to pierwszy z łabędzi opisanych dla nauki przez Linneusza. Jest wielkości zbliżone do łabędzia niemego, od którego odróżnia go żółto-czarny dziób, bardziej wyprostowana szyja i brak zadartego ogona.
Rozmieszczenie: gatunek ten pierwotnie gniazdował na terenie tajgi, zajmując rozległe jeziora, i torfowiska położone w głębi lasu, w miejscach niedostępnych dla człowieka. Obecnie ze względu na ekspansję w kierunku zachodnim i południowym zasiedla również stawy hodowlane, starorzecza i jeziora leżące w strefie klimatu umiarkowanego. Gatunek przestał być obecnie kojarzony jedynie z daleką północą i rozległymi obszarami jezior i torfowisk rozrzuconych wśród lasów świerkowych. W Polsce należy do najrzadszych gatunków lęgowych. Wielkość populacji lęgowej szacuje się na niewiele powyżej 40 par. Jego stanowiska zlokalizowane są na Podlasiu, Pojezierzu Mazurskim, Iławskim, w Borach Tucholskich oraz wzdłuż doliny Odry od Zalewu Szczecińskiego aż do PN Ujście Warty. Skupienie par lęgowych znajduje się ponadto na Stawach Milickich na Śląsku oraz na Kielecczyźnie. Terytorium lęgowe to zazwyczaj rozległe jezioro, staw, starorzecze czy torfowisko otoczone lasem, o niskim stopniu penetracji przez człowieka.
Rozród: gniazdem jest duża platforma z roślin wodnych zlokalizowana na płytkiej wodzie, często na granicy szuwarów. Okres znoszenia jaj to IV-V. Samica składa zazwyczaj od 3 do 5 jaj. Czas inkubacji wynosi 35 dni. Pisklęta są jasnoszare i od piskląt łabędzia niemego odróżnia je jaśniejsza barwa oraz różowy dziób oraz nogi. Młode rosną szybko i po okresie ok. 90 dni są już zdolne do lotu. Szybszy wzrost jest przystosowaniem do gniazdowania w klimacie chłodnym, w którym okres dogodny do wychowu piskląt jest krótszy niż w naszych szerokościach geograficznych. Łabędź krzykliwy wyprowadza zazwyczaj od 2 do 4 młodych. Z początkiem września rodzice wraz z młodymi opuszczają terytoria lęgowe i wyruszają na jesienną wędrówkę w kierunku zimowisk położonych w zachodniej Europie. Krajowe łabędzie pozostają w terytoriach lęgowych do okresu X-XI, kiedy to warunki pogodowe zmuszają je do przemieszczenia się na zachód.
Wędrówka i zimowanie: poczynając od końca września pojawiają się na terenie Polski stada łabędzi krzykliwych gniazdujących we wschodniej części areału lęgowego. Zatrzymują się one na stawach w dolinach rzecznych, głównie w północnej Polsce. Ważnym szlakiem wędrówkowym jest dolina Biebrzy, następnie Noteci i Warty oraz dolina Odry. Licznie pojawia się również na wybrzeżu Bałtyku. Ptaki te pozostają na terenie zachodniej Polski do późnej jesieni, część z nich tutaj zimuje. Główny obszar zimowania gatunku to tereny północnych Niemiec, Holandii i Danii. Populacja Islandzka zimuje na Wyspach Brytyjskich i w Irlandii. Zimą chętnie korzystają z pól uprawnych i pastwisk jako miejsc żerowania. Zbiorniki wodne służą im wtedy jako miejsca noclegowe, na które zlatują się tuż przed zachodem słońca i które opuszczają często jeszcze przed jego wschodem.
Pokarm: gatunek roślinożerny. W okresie lata pokarm roślinny uzupełniany białkiem pochodzenia zwierzęcego. Zimą chętnie żeruje na polach na uprawach rzepaku lub kukurydzy.
Zachowanie: jest to gatunek o silnym terytorializmie. W okresie lęgowym nie toleruje innych łabędzi na zbiorniku, który zajmuje. Kojarzenie w pary odbywa się na zimowiskach. Ptaki wykazują silne przywiązanie do swojego partnera i przypadki rozpadu pary lęgowej są rzadkie. Najczęstszym powodem zmiany partnera jest śmierć drugiego osobnika. Opieka rodzicielska nie kończy się wraz z uzyskaniem przez młode zdolności do lotu, ale trwa przez okres jesiennej wędrówki oraz zimowania. Częste są przypadki wspólnego zimowania młodych z kilku poprzednich sezonów wraz ze swoimi rodzicami. Gatunek ten jest poza okresem lęgowym towarzyski, chętnie tworzy stada, w których zachowana jest ścisła hierarchia. Dominującymi osobnikami są pary wraz z młodymi, następnie pary, które nie posiadają młodych. Najniżej w hierarchii stoją osobniki samotne i dojrzewające. Więzi partnerskie wzmacniane są m.in. po przez wykonywanie tzw. krzyku triumfalnego. Polega on na zwróceniu się przez ptaki na wprost siebie, wspólnym wymachiwaniu skrzydłami przy równoczesnym kiwaniu głowami i wydawaniu donośnego okrzyku. Zachowanie to jest wykonywanie przez osobniki ze sobą spokrewnione najczęściej m.in. po odbytej utarczce z innym osobnikiem lub przy powitaniu po dłuższej rozłące.
